Zarzut nr 1: “Jedyne, co zyskałam dzięki tej szkole, to lęki społeczne.” Kontrargument: Wystąpienia publiczne nie są torturą, tylko treningiem – i to bardzo życiowym. Niezależnie, czy zostaniesz lekarzem, architektem, programistą czy prawnikiem, umiejętność komunikacji jest dziś jedną z najbardziej cenionych kompetencji. Czy jest to łatwe? Nie. Ale nikt nie uczy się odwagi bez stresu – jak mówi klasyk: “Komfort to wróg postępu”. A szkoła nie ma być strefą komfortu, tylko miejscem rozwoju. Zarzut nr 2: “Na każdym przedmiocie wymagane są wystąpienia publiczne.” Kontrargument: Jeśli rzeczywiście na każdym przedmiocie występujesz publicznie, to gratulacje – właśnie odebrałaś szkolenie, za które inni płacą na kursach rozwoju osobistego. Chcesz w życiu być słyszana? Musisz nauczyć się mówić. To nie kara – to przewaga. Zarzut nr 3: “Atmosfera jest toksyczna.” Kontrargument: Toksyczność to poważne oskarżenie – jak z art. 216 kk. Ale czy mówimy o środowisku, czy może o subiektywnym odczuciu? Masz prawo czuć się źle – ale zrób też test: ilu uczniów LO 30 ma podobne zdanie? Ilu ma zupełnie inne? Czy to szkoła, czy może konkretni ludzie, których można po prostu unikać? Zarzut nr 4: “Nie zmieniam szkoły, bo boję się, że trafię gorzej.” Kontrargument: Skoro gorzej jest “praktycznie niemożliwe”, to znaczy, że jesteś świadoma swojej sytuacji. Ale nie podejmujesz działania. To nie wina szkoły – tylko własnego braku decyzji. Brzmi ostro? Tak. Ale właśnie tego uczy dobra szkoła – myślenia odpowiedzialnego i odważnego.